Γιώωω-ργο, Γιώωω-ργο
Ίσως να βοήθησε πως το «γιω» ακούγεται και ως “yo”. Ήταν και οι γονείς του, βέβαια, που ήταν εκεί να τον ακούσουν και εκείνος (για πρώτη φορά όπως είπε) έβαλε την κάμερα να τους δείξει στα video-walls. Είχε να κάνει και με το γεγονός πως η Ελλάδα του αρέσει έτσι κι αλλιώς (τον έχουν πετύχει στη Ρόδο να κάνει διακοπές ινκόγκνιτο, έχοντας καταφέρει να αποφύγει τους παπαράτσι). Σίγουρα έχει να κάνει με τον ενθουσιασμό του κόσμου από κάτω, που μπορεί να μην τίγκαρε το ΟΑΚΑ, αλλά οπωσδήποτε το γέμισε. Όπως και να’ χει, η συναυλία του Τζωρτζ Μάικλ, η πρώτη του στην Αθήνα, ήταν από αυτές που όσοι την είδαν θα τη θυμούνται για πάντα.
Κι ας μην φούλαρε η αρένα και οι κερκίδες. Πράγμα λογικό αν σκεφτείς πως έγινε στις 26 Ιουλίου, σε μια Αθήνα στο φουλ του καύσωνα και με τους μισούς να είναι ήδη διακοπές -και κάποιους από τους μισούς που έμειναν πίσω να το ψιλοσκέφτονται να καταθέσουν μια 100άρα ευρώ σε εισιτήριο (ακόμα κι αν μιλάμε για τον Yo-ργο), γιατί φεύγουν διακοπές την άλλη βδομάδα και με τα λεφτά είναι τσίμα-τσίμα -για να μην αρχίσουμε πάλι να λέμε πως είμαστε η γενιά των 1000 ευρώ και γίνουμε γραφικοί. Ο Γιώργος Παναγιώτου, πάντως, δεν έγινε καθόλου γραφικός. Απλά απόδειξε για μια ακόμα φορά πόσο σταρ είναι.
Λέγοντας «Καλησπέρα Αθήνα, για τα 25 χρόνια», προφέροντας το θήτα σωστά και το χι σωστά (και όχι Ατήνα και Κρόνια). Φέρνοντας δεκάδες ανατριχιαστικά συγκινητικά φλασμπακ παιδικής και εφηβικής ηλικίας, αντίστοιχα. Κάνοντας πολιτικό statement για τον Μπους, τον Μπλερ και τον Γκόρντον Μπράουν (που είδαμε να εμφανίζεται στη σκηνή στο φινάλε του shoot the dog). Λέγοντάς μας ποιο τραγούδι έγραψε για τον άντρα που αγαπάει. Και αλλάζοντας το μαύρο του κοστούμι μόνο δύο φορές –τη μία βάζοντας ένα αστυνομικό πουκάμισο, μπηχτή για τη σύλληψή του σε πάρκο, και την άλλη αλλάζοντας το παντελόνι από το κοστούμι με ένα σκούρο τζιν. Αν ήταν έλληνας σταρ θα είχε αλλάξει τουλάχιστον 4 κοστούμια (κατά προτίμηση κάτι σε ροζ ή κοκκινάκι) και τα media θα μας τα είχαν ζαλίσει με το από πού τα αγόρασε και ποιανού σχεδιαστή είναι –λες και αυτό έχει σημασία.
Ο Τζορτζ Μάικλ απέδειξε πως αυτό που έχει σημασία όταν κάνεις συναυλία είναι να λες 20-30 τραγούδια και να μην υπάρχει ούτε ένα που να μην το ξέρει ο κόσμος από κάτω και να μην συμμετέχει. Και να γουστάρεις και να το δείχνεις. Και να κάνεις μια καλή παραγωγή, με έξυπνο σκηνοθετικό εύρημα και καλά back vocals και μουσικούς (σίγουρα θα προσέξατε πως οι δικοί του, άντρες-γυναίκες, ήταν όλοι μαύροι). Το μόνο που δεν μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα είναι αν όντως δάκρυσε από τη συγκίνηση, αφού δεν έβγαλε ούτε στιγμή τα σκούρα γυαλιά του. Αλλά ένα σταριλίκι του το δικαιολογούμε.
